De avond valt nu zacht omtrent jouw naam,
een helder licht dat in ons hart blijft branden.
Je liet de wereld teder in onze handen,
en liep heel rustig door het open raam.

Geen woorden vullen nu dit diepe gat,
maar in de wind horen we zacht jouw stem.
De mooiste bloem die bloeide in de stad,
we dragen jou voor altijd met ons mee.

Herinneringen kleuren nu de grijze dag,
jouw warmte blijft de koude stroom verwarmen.

We missen nu al jouw bekende lach,
het universum zal jou nu liefdevol omarmen.
De reis is stil en zonder pijn volbracht,
rust nu maar uit, de sterren houden wacht.